சடங்குகள் என்றால் என்ன ?

 சடங்குகள் என்றால் என்ன ?

சடங்குகள் வெவ்வேறு முறையில் வெவ்வேறு பகுதிகளில் நடத்தப்படுகின்றன. பொதுவாக சடங்குகளின் நோக்கம் நம்மை உற்சாகப்படுத்திக் கொள்வதற்கான சில அடையாளங்கள். மகிழ்வான மங்கலமான நிகழ்வாக திருமணம் நடைபெறவேண்டும் எனற்ற நோக்கத்தில் சடங்குகள் உருவானதாக கருதலாம். திருமணத்தின் போது 'நலங்கு' என்கிற பெயரில் மஞ்சள் தேய்த்து, எண்ணெய் வைத்துக் குளிப்பது, மருதாணி வைப்பது என பலவிதமான வழக்கங்கள் உண்டு. இவையெல்லாம் உடல் ஆரோக்கியத்தை மையப்படுத்தியே உருவாக்கப்பட்டவை என்பார்கள். ஆனால் இக்காலத்தில் இப்படி செய்யும் போது சிலருக்கு ஒவ்வாமை ஆகி உடல்நலம் குன்றிப் போகும் நிலைமை உருவாவதையும் காண்கிறோம்.

இது போன்ற சடங்குகளில் அறிவியல் பூர்வமான ஏதோவொரு காரணம் இருக்கும் என்ற மன உணர்வில் பூரித்துப் போகலாமே தவிர இக்கால கட்டத்தில் அவைகளால் பெரிய பயன் எதுவும் இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஆனாலும் உடல் தவிர, மனதளவிலும் இவை எல்லாம் உங்களை 'ஸ்பெஷல்’ ஆக உணர வைக்கும். அந்தப் பூரிப்பே அழகைக் கூட்டும். இதை உணர்ந்து, அவற்றை ஒதுக்காமல் மகிழ்ச்சியாக  ஏற்றுக் கொள்ளலாம்.

திருமணச் சடங்குகலில் நலங்கு போன்று பல்வேறு சடங்குகள் திருமணம் உறுதி செய்த நாள் முதல் நடத்தப் படுகின்றன. அவைகள் நாடு மாதம் சாதி இனம் என்பதன் அடிப்படையில் வேறுபடுகிறது. ஒரே சாதியனர் வேவேறு பகுதிகளில் வசிப்பவர் ஒரே வகையான சடநகையோ சாம்பிராதாயத்தையோ கடைப் பிடிப்பதில்லை.

 

தமிழ்நாட்டில் தென் மாவட்டங்களில் வசிக்கும் சில சாதியினருக்கு வட மாவட்டங்களில் வசிக்கும் அதே சாதியினருக்கும் இடையில்  ஒரு பெருத்த வேறுபாடு திருமணங்களில் காணப்படுகிறது. வடமாவட்டங்களில் மணமகள் வீட்டில் திருமணம் செய்வதும் தென் மாவட்டங்களில் மணமகன் வீட்டில் திருமணம் செய்வதும் வழக்கமாக இருக்கிறது.

 

ஒவ்வொரு சடங்குகளிலும் ஏதோ ஒரு சிறு வேறுபாடாவது இருப்பதைக் காணமுடியும். திருமணம் மட்டும் அல்லாமல் எல்லா மனைவினை நிகழ்வுகளிலும் இதைக் காணலாம். பிறப்பு முதல் இறப்புவரையிலான சடங்குகள் எல்லாம்  ஊருக்கு ஊர் தெருவுக்குத் தெரு மாறுபடுவதையும் எதிலும் ஒத்திசைந்தத் தரம் இல்லை என்பதையும் ஒப்புக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

 

அதே நேரத்தில் தொல்காப்பியர் குறிப்பிட்ட அறிஞர்கள் யாத்த கரணம் என்னும் சடங்கின்  தேவையைக் கருதி அதை எவ்விதம் செயல்படுத்த வேண்டும் என்பதை நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

 

முதலில் நாம் ஒன்றை முடிவு செய்துக் கொள்வது நல்லது, சடங்குகள் எதுவானாலும் அவை அறிவுக்கு ஏற்றதாக பொருளும் காலமும் கருதி வீண் விரயம் அற்றதாக இருக்க வேண்டும். இப்படிதான் செய்யவேண்டும் என்ற கடின மனப்பாங்கு இல்லாமல் இருந்தால்தான் இதைச் செயல் படுத்த முடியும்.

 

திருமண நிகழ்வில் குறிப்பாக பெற்றோர் பார்த்து முடித்து வைக்கும் திருமணங்களில் ஒவ்வொரு நிகழ்விற்கும் துணிமணி ஆடை அணிகலம் வாங்குவதற்கும்  அழைப்பிதழ் அச்சடிக்கக் கொடுப்பதிலும் கூட நல்ல நாள் நல்ல நேரம் என்று கணித்துச் செயல்படுவதைப் பார்க்க முடிக்கிறது. இவைகள் சமூகத்தில் பொதுபுத்தியில் படிந்துவிட்ட கறை எனலாம். இது தன்னம்பிக்கை இல்லாத தளர்ந்த மனம் கொண்டவர்கள் தன் நினைவின்றி செய்வதாகும். 

 

நல்ல காரியங்கள் செய்யும் போது “நல்ல நேரம்” என முன்னோர் கணிக்கத் தொடங்கியது ஏன் என்று கேட்கலாம்.  நல்லவை சிறப்பாக, நன்மையாக நடைபெற வேண்டும் என்றால் நல்ல நேரம் பார்க்க வேண்டும் என்ற நல்ல எண்ணத்தில் இவை தொடங்கினாலும் நடைமுறையில் இப்படிப் பார்த்து செய்த காரியங்கள் யாவும் நல்லதாகவே அமைந்தன என்று யாராலும் அறுதியிட்டுக் கூற முடியாது.

 

“நாள் என் செய்யும் வினை தான் என் செய்யும்
எனை நாடி வந்தகோள் என் செயும் கொடும்
கூற்று என் செயும் குமரேசன் இரு தாளும்
சிலம்பும் சதங்கையும் தண்டையும் சண்முகமும்
தோளும் கடம்பும் எனக்கு முன்னே வந்து தோன்றிடினே”

என்கிற அருணகிரிநாதரின் கந்தர் அலங்கார வரிகள் கூறும் கருத்து என்ன?

 

குமரக்கடவுள் நம் முன்னே வந்தால் நாள் நட்சத்திரம் எதுவும் ஒன்றும் செய்யாது என்கிறார். ஆறுமுகன்  ஆதரவு இருந்தால் போதும் நல்லநேரம் கணிக்காமல் எதையும் செய்யலாம் என்கிறார். அழைப்பிதழில் முருகன் துணை என முகப்பிலேயே எழுதி, மணமுடித்து மணமக்களை  வாழ்த்தும் போதும் வழியனுப்பி வைக்கும் போதும்  முருகன் துணை சொல்லி முடித்து வைத்தத் திருமணங்கள் எல்லாமே நறுமணம் வீசும் வாழ்க்கைப் பூங்காவாகி விட்டனவா? 

 

இல்லையே. அப்படியிருக்க இந்த நாள் நட்சத்திரம் நல்ல நாள் கேட்ட நாள் என்று எதையும் சட்டை செய்யாமல் நமக்கு வசதியான இடம் காலம் நேரம் இவைகளைக் கருத்தில் கொண்டு நம்முடைய மனைவினை நிகழ்வுகள் எதுவாகிணும் நாமே முடிவு செய்து நடத்திட வேண்டும். இதில் பிறருடைய தலையீடு எதுவும் இல்லாமல் தொடர்புடையவர்கள் மட்டும் ஒத்தக் கருத்துடன் தீர்மானித்து செயல்படுத்துவதே சிறந்ததாகும். இது எல்லா மதத்தவர்களுக்கும் சாதியினருக்கும் பொதுவாகக் கூறப்பட்டது.

 

அயலவர் பழக்க வழக்கங்கள் பரவியது எப்படி?

 

அயலவர் பழக்க வழக்கங்கள் பரவியது எப்படி?

இக்காலத்தில் நம் கண் எதிரில் நடைபெற்ற சில மாற்றங்கள் மூலமாக இதை எளிதில் புரிந்து கொள்ளலாம். திருமண நிகழ்ச்சிகளில் மெகந்தி என்னும் மருதாணி வரைதல்  மற்றும் ஹல்தி என்னும் மஞ்சள் பூசுதல் போன்ற கொண்டாட்டங்கள் இப்போது தமிழ் நாட்டில் பரவி வருகின்றன. இவைகள் திரைப்படங்கள் மூலமாகவும் திரைப்பட நட்சத்திரங்கள் மூலமாகவும் பிரபல்யம் ஆகி மக்களிடம் ஒருவகையான மனமயக்கத்தை உண்டாக்கி இவைகளை நாமும் செய்வோம் என்று கொண்டாடத் துவங்கிவிட்டார்கள். உணவு முறையில் அரிசி சோறுக்கு பதிலாக கோதுமை பண்டம் வந்ததையும், விழாக்களில் பாரம்பரிய இனிப்பு வகைகள் இல்லாமல் பல்வேறு வகையான இனிப்புகள் பரிமாறப்படுவதையும், பார்க்கிறோம். இத்தகைய உணவுப் பொருள்கள் நம் வீட்டு விழாக்களில் ஒன்றாகி போய்விட்டது. நலுங்கு என்று சொல்லப்படும் சடங்கு நிகழ்வுடன் இதைப பொருத்தி ஏற்றுக் கொள்ளும் நிலைக்கு மக்கள் தள்ளப்படுகின்றனர். இவை குறித்து இப்போது சிலர் விமர்சனம் வைத்தாலும் நாளடைவில் இயல்பாகி இவைகளும்  நம்முடைய பாரம்பரிய வழக்கம் போன்று ஆகிவிடும்.

 

எடுத்துக்காட்டிற்குதான் இவைகள் குறிப்பிடப்பட்டன. இவற்றால் பெரிய அளவில் கலாச்சார சீரழிவு இல்லை என்றாலும் ஒருசிலரின் தன்னல நோக்கில் வணிக மேம்பாட்டிற்காக இத்தகைய நிகழ்வுகள் நடத்தப்படுவதை நாம் அறிவதில்லை.

 

இப்படியாகத்தான் பல்வேறு பழக்க வழக்கங்கள் கலையிலும் பண்பாட்டிலும் வழிபாட்டு முறைகளிலும் இல்லத்தில் நடைபெறும் திருமணம் , புதுமனை புகல் குழந்தைப் பிறப்பு , பெயர் சூட்டல், போன்ற நற்காரியங்களிலும் ஒருவரின்  மறைவுவுக்குப் பின் நடைபெறும் உடல் அடக்கம் / எரியூட்டல்  அது தொடர்ந்து  காரியம் , திதி போன்ற நிகழ்ச்சிகளில் கால ஓட்டத்தில்  பல்வேறு வகையான மாற்றங்கள் நடைபெற்று வருவதை காணலாம்.

 

அதில் நாம் கவனிக்க வேண்டிய அம்சம் என்னவென்றால் எந்த ஒரு செயலும் நம்முடைய பொருளாதார செலவினங்களுக்கு உட்பட்டு இருக்கிறதா என்பதை முதலில் பார்க்க வேண்டும். அடுத்து அத்தகைய செயல்கள் வெறும் நம்பிக்கை மற்றும் பழக்க வழக்கங்களின் அடிப்படையில் இல்லாமல் அறிவு ஆக்கம் முற்போக்கு எண்ணங்களின் அடிப்படையில்  அமைந்திருக்க வேண்டும் அந்த அடிப்படையில் எந்த ஒரு நிகழ்ச்சியிலும் மாற்றங்களை நாம் ஏற்றுக் கொள்வதில் தவரில்லை.

 

அந்தணர் குருக்கள் பார்ப்பனர் என்பவர் யாவர் ?

 

அந்தணர்  என்பவர் யார் ?

அந்தணர் என்பதும் தூயத் தமிழ்ச் சொல்லே. திருவள்ளுவர்

 

அந்தணர் என்போர் அறவோர்மற் றெவ்வுயிர்க்கும்

செந்தண்மை பூண்டொழுக லான்

                                [அறத்துப்பால், குறள்30, நீத்தார் பெருமை]

என்று குறிப்பிடுவார். இதன் பொருள் படித்ததுமே தெற்றென விளங்கும். அந்தணர் என்பவர்கள் அறச்செயலில் ஈடுபடும் அறவோர்  அவர்கள் எந்த உயிர்களுக்கும் தீங்கு செய்யாமல் செந்தண்மை என்னும் சீரிய  அருள்நெறியை மேற்கொண்டு ஒழுகி வருபவர்கள் ஆவர் என்பது இதன் பொருள்.

 

வள்ளுவர் அந்தணரின் அறச்செயல்களில் குறிப்பிடத்தக்கது என்று இக்குறளில் கூறுவது எந்த உயிர்களுக்கும் தீங்கு செய்யாத குணம். இப்படி  கூறுவதில் நுட்பமான செய்தி ஒன்று உண்டு என்று கருதுகிறேன்.

 

ஆடுகளை மாடுகளை குதிரைகளை வெட்டி பிண மேடுகளாய் வேள்விக்கென செய்தவர்களையும் அந்தணர் என்று சொல்லுவது தகாது என்னும் நோக்கில் உயிர்வதை செய்யா உத்தமர்களைதான் அறவோர் என்றும் அந்தணர் என்றும் கூற வேண்டும் என்பது அவர் கருத்தாக கொள்ளவேண்டும். இதையே அவர் இன்னொரு இடத்திலும் உறுதி செய்வதையும் நாம் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.

 

அவிசொரிந் தாயிரம் வேட்டலின் ஒன்றன்

உயிர்செகுத் துண்ணாமை நன்று.   (குறள் 259  புலான்மறுத்தல்)

ஆயிரம் வேள்விகளை செய்து கிடைக்கும் புண்ணியத்தை விட உயிரை கொன்று புலால் சாப்பிடாதது நல்ல புண்ணியம்  தரும். வேள்வி என்பதும் யாகம் என்பதும் இறைவனிடம் வேண்டி நெருப்பிலே  நெய் முதலிய அவிப் பொருட்களை இட்டு செய்வதாக இன்றைக்கு நாம் காண்கிறோம். அது நமக்கு உயரிய பயனை அளிக்கும் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் வேள்வியில் அக்காலத்தில் ஆடு மாடு போன்ற விலங்குகளை இட்டுப் பொசுக்கி உண்டார்கள் என்பதற்கு பல்வேறு இலக்கியச் சான்றுகள் உள்ளன. 

ஐம்பெரும் காப்பியங்களில் ஒன்றான மணிமேகலையில்

        அப்பதி தன்னுள்ஓர் அந்தணன் மனைவயின்

        புக்கோன் ஆங்குப் புலைசூழ் வேள்வியில்

        குரூஉத்தொடை மாலை கோட்டிடைச் சுற்றி

        வெரூஉப்பகை அஞ்சி வெய்துயிர்த்துப் புலம்பிக்

        கொலைநவில் வேட்டுவர் கொடுமரம் அஞ்சி

        வலையிடைப் பட்ட மானே போன்றுஆங்கு

        அஞ்சிநின்று அழைக்கும் ஆத்துயர் கண்டு

 

இப்பாடல் வரிகளில் “புலைசூழ் வேள்வி” என்கிற சொல்லின் விளக்கத்தை நாம் பெறமுடியும். விலங்குகளைப் பலி கொடுப்பதால் குருதியும் இறைச்சியும் தெறித்து இருக்கும் தூய்மையற்ற வேள்விச் சாலை என்று பொருள்படும் வகையில் அமைந்த இந்த பாடல் மட்டும் அல்லாது வேறு பல இலக்கியச் சான்றுகள் தமிழ் இலக்கியங்களில் மட்டும் அல்லாது வடமொழி இலக்கியங்களிலும் விரவிக் கிடப்பதை அறியலாம்.

 

அதை வடமொழி வல்லார் மறைந்த காஞ்சி பெரியவாள் எழுதிய தெய்வத்தின் குரல் இரண்டாம் பாகத்தில் குறிப்பிடுவதிலிருந்தும்  அறியலாம்.. தெய்வத்தின் குரல் இரண்டாம் பாகத்தில் காஞ்சிப் பெரியவர் இவ்வாறு கூறுகிறார்:

 

        “ஒருத்தன் செய்ய வேண்டியதாக 21 யக்ஞங்கள் விதிக்கப்        பட்டிருக்கின்றன. பாக யக்ஞம், ஹவிர் யக்ஞம், ஸோம யக்ஞம் என்று மூன்று விதமான யக்ஞங்களில், ஒவ்வொன்றிலும் ஏழு வீதம்    மொத்தம் 21 சொல்லியிருக்கிறது. இவற்றிலும் பாக யக்ஞம் ஏழிலும் பசு பலி இல்லை. ஹவிர் யக்ஞங்களிலும் முதல் ஐந்தில் பசுபலி         இல்லை. ‘நிரூட பசுபந்தம் ‘ எனற ஆறாவது யக்ஞத்திலிருந்துதான்       பசுபலி ஆரம்பிக்கிறது. … பிராம்மணர்கள் செய்வதில் மிகவும்      உயர்ந்ததான வாஜபேயத்துக்கும் 23 பசுக்களே சொல்லப்படுகின்றன.         சக்ரவர்த்திகளே செய்கிற மிகப் பெரிய அச்வமேதத்துக்குக்கூட 100        பசுக்கள்தான் சொல்லியிருக்கிறது.“

 

யாகத்தில் சொரியப்படும் அவிசு யாகம் செய்தவர்களால் உண்ணப்பட்டதை காஞ்சிப் பெரியவாள் கீழ்க்கண்டவாறு குறிப்பிடுகிறார்:

 

“ஒரு பசுவின் இன்னின்ன அங்கத்திலிருந்து மட்டுமே இத்தனை அளவுதான் மாம்ஸம் எடுக்கலாம். அதில் இடாவதரணம் என்பதாக       ரித்விக்குகள் இவ்வளவுதான் புஜிக்க வேண்டும் என்பதற்கெல்லாம்        சட்டம் உண்டு. அது துவரம் பருப்பளவுக்குக் கொஞ்சம் அதிகம்       தானிருக்கும். இதிலும் உப்போ, புளிப்போ, காரமோ, தித்திப்போ சேர்க்காமல், ருசி பார்க்காமல் அப்படியே முழுங்கத்தான் வேண்டும். ஆகையால், வேறு என்ன காரணம் சொல்லி யக்ஞத்தை கண்டித்தாலும் சரி, ‘பிராம்மணர்கள் இஷ்டப்படி மாம்ஸம் தின்னுவதற்கு யக்ஞம் என்று பெரிய பெயர் கொடுத்து ஏமாற்றினார்கள்‘ என்றால் கொஞ்சங்கூட சரியில்லை.“

 

கண்டிப்பாக யாகம் செய்பவர்கள் பசுக்கள் பலியிடப்பட்டு  நடத்தும் யாகத்தில் துவரம்பருப்பளவு இறைச்சி மட்டுமே ஒருவரால் உண்ணப்படும் என்று அவர் சொல்வது இக்கால வழமையை ஒட்டி பழிக்கு அஞ்சி சப்பைக் கட்ட சொல்வதாகவே எண்ணத் தோன்றுகிறது.

 

இந்த வேள்வி என்னும் யாகம் தமிழ் நாட்டிலும் வடக்கிலிருந்து வந்தவர்களால் வளர்க்கப்பட்டு அவர்களையும் அறவோர் என்ற வரிசையில் அந்தணர் என்று அழைக்கும் அவலம் ஏற்பட்டு இருக்கிறது. அதை மணிமேகலை காப்பியத்தில் அத்தகைய வேள்விகள் அந்தணர் மனையில் நடைபெற்றதாக குறிப்பதிலிருந்து அறியலாம்.

 

அப்படி யாரும் அவர்களை அந்தணர் என்று கூறக்கூடாது என்பதைத்தான் மணிமேகலைக் காப்பியம் இயற்றிய காலத்திற்கு முந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே திரு வள்ளுவர் எச்சரித்து இருக்கிறார். அந்தணர் என்பவர்கள் அறவோர். அவர்கள் எந்த உயிருக்கும் தீங்கு செய்ய மாட்டார்கள். ஆயிரம் வேள்வி செய்து கிடைப்பதாக சொல்லப்படும் நன்மையைப பெறுவதை விட  ஒரு உயிரை கொன்று உண்ணாமல் இருப்பது சிறப்பானது என்றெல்லாம் சொல்லியும் தமிழர்கள் அவர் சொன்னதை ஏன் பின்பற்றவில்லை என்பதை சிந்திக்க வேண்டும்.

 

அண்டிப் பிழைக்க வந்த அயலவர் தமிழர்களின் தனிப்பெரும் சிறப்புப் பெயர்களால் தங்களை அழைத்துக் கொண்டு தாமும் தமிழர் என்று தோற்றப் பிழையை உருவாக்கி தமிழர்களிடம் தம் கொள்கைகளை தமிழ் மன்னர்கள் மூலமாக பரப்பினர் என்பதாகத்தான் நாம் உணரமுடிகிறது.

பிராமணர்கள் இந்தியா முழமையும் வாழும் ஒரு குலக்குழுவினர். இந்தியாவில் காசுமீரம் முதல் குமரிவரை வாழும் இவர்கள் மக்கள்தொகையில் மிகவும் சொல்பமானவர்களாக இருந்தாலும் இந்திய அரசியல் அதிகார மட்டத்தில் இவர்களின் ஆதிக்கம் கோலோச்சுவதைப் பார்க்கமுடிகிறது. அவர்களில் பல்வேறு பிரிவுகள் உண்டு. அதை கோத்திரம் என்று சொல்கிறார்கள். இப்பிரிவினர் தங்களை ஒரு குறிப்பிட்ட இரிஷியின் வழித் தோன்றல்கள் வம்சாவழியினர் என்று சொல்லிக் கொண்டு சில பழக்கங்களை கட்டுப்பாடுடன் கடைப் பிடித்து வாழ்கின்றனர். ஒரு கோத்திரத்தில் பிறந்தவர் அதே கோத்திரத்தில் மணம் முடிப்பதில்லை. போன்ற நடைமுறைகள் பிராமிணர் இடையில் இந்தியா முழுவதும் பின்பற்றப்படுவதைக் காணமுடிகிறது.

தமிழ்நாட்டில் இவர்கள் அய்யர் அய்யங்கார் என்னும் இருபெரும் பிரிவுகளாக இருந்தாலும் பிராமிணர் என்ற அளவில் ஒருமித்து செயல்படுவதைக் காணலாம்.

 

தமிழ்நாடு தவிர்த்து மற்ற எல்லா பகுதிகளிலும் பிராமணராக அழைக்கப்படுபவர்கள் தமிழ்நாட்டில் மட்டும் அய்யர் என்றும் அந்தணர் என்றும் பார்ப்பனர் என்றும் அழைக்கப்படுவது ஏன்? மற்ற பகுதிகளில் பிராமணியம் என்னும் அவர்கள் தத்துவங்களும் கொள்கைகளும் வெகுவாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. அங்கே அவர்கள் தங்களை பிராமணர் என்று தைரியமாக சொல்லிக் கொண்டனர்.  ஆனால் தமிழ்நாட்டில் மட்டும் அக்கொள்கைகளுக்கு திரு வள்ளுவர் காலத்தில் இருந்தே எதிர்ப்பு இருந்திருப்பதை அறியமுடிகிறது. அதனால் அவர்கள் தங்களை தமிழர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்ள தமிழ் சொற்களில் அழைத்துக் கொண்டாலும் தங்களது பேச்சிலும் செயலிலும் தனித்தன்மை கொண்ட பழக்கவழக்கங்களைக் கடைப்பிடித்து வருகின்றனர். 

 

இருப்பினும் ஆரியப் பார்ப்பனர்கள் தங்களின் வருணதருமம் என்னும் வர்ணாச்சிரம  கொள்கையை மெள்ள மெள்ள தமிழ்நாட்டில் பரப்பி சாதி வேறுபாடுகள் ஏற்பட வழி வகுத்தனர். அது தமிழ் இலக்கணத்திலும் புகுந்து வேற்றுமைப் பாராட்டும் வகையிலே வளர்ந்தது. வச்சணந்தி மாலை என்னும் இலக்கண நூலில் பார்ப்பனரை வெண்பாவாலும், அரசரை ஆசிரியப் பாவாலும், வணிகரைக் கலிப்பாவாலும், சூத்திரரை வஞ்சிப் பாவாலும் பாட வேண்டும் என்ற விதியை வகுக்கும் அளவிற்கு அவர்களுடைய ஆதிக்கம் அதிகமானது. இலக்கிய வழக்கில் இல்லாதவை இலக்கணத்தில் விதியாகப் புகுந்தது.

இதனை அறிஞர் அண்ணா தன்னுடைய ஆரியமாயை என்னும் நூலில்    “நால்வகைச் சாதியை இந்நாட்டினில் நாட்டினீர், என்று ஆரியரைப்       பார்த்து முழங்கிடும் உண்மையுணர்ந்தும், எழுத்திலும் நால்வகைச்        சாதியா? உயிரெழுத்தும் மெய்யெழுத்தும் உயிர் மெய்யும் சார்பும் எழுத்தின் வகையாம் என அறிவுடன் பட்டு ஆயிரமாயிரமாண்டுகளாய்      வழங்கிய உண்மைக்கு மாறாக, ஆரியம் புகுந்து வளம் பெற்று, தமிழ்     கற்று இலக்கியமியற்றும் தொண்டினை ஏற்று மெல்ல ஆரியப் புலவரெல்லாருள்ளமும் ஆரியக் கருத்துறையும் மடமாக்கி, அவர்கள்        எழுப்பிடும் ஒலியும், பொருளும் ஆரியத்தை வெளியிடும்         நிலைமையை உண்டாக்கி விட்டது. முக்காலத்திலும் மொழி         வழங்கிடத் துணைபுரியும் அறிவியற் சாலையாம் இலக்கணத்திலும்,      ஆரிய நச்சரவுதான் படத்தினை எடுத்து ஆடுகின்றது.”

ஆகவே அய்யர் பார்ப்பனர் அந்தணர் என்ற சொற்கள் தூய தமிழ் சொற்கள். அவற்றால் நம் தமிழ் சான்றோர்களை அழைத்திடல் தவறில்லை.. இச்சொற்களை மீட்டிடல் வேண்டும்.  தங்களை பிராமணர் என்போரை ஆரியப் பார்ப்பனர் என்றே அழைக்க வேண்டும்.

 

மேலும் பிறப்பால் பார்ப்பனராயினும் வாழும் முறையால் பிராமணிய கொள்கைகளைத் தவிர்த்து சமத்துவம் பேணும் நற்பண்பு கொண்டவர்கள் தற்காலத்தில் பலர் உண்டு, தமிழ் நாட்டில் வ,ரா (வ. ராமசாமி அய்யங்கார்) என்னும் எழுத்தாளர் அக்கிரகாரத்து அதிசய மனிதராகக் கருதப்பட்டார். அறிஞர் அண்ணாதான் அவரை அப்படி அழைத்தார். “வ.ரா.  நமது  முகாமில் இருக்க வேண்டியவர் என்று புன்னகையும் பெரு மூச்சும் கலந்த குரலிலே கூறுவதற்குக் காரணம்....” என்று காரணங்களை அடுக்கினார் அண்ணா. நம் காலத்தில் வாழ்ந்து மறைந்த அய்யா சின்னக்குததூசி அவர்கள் திராவிடக் கொள்கைகளைப் பரப்பிடும் திராவிடராகவும் திராவிட எழுத்தாளராகவும் மதிக்கப்பட்டவர். இவர்களைப் போல் பிரபலமாகாத பலர் மாந்த நேய மிக்கவர்களாக தங்கள் குலப் பெருமை பேசாமல் சாதி மத வேற்றுமைப் பாராட்டாமல் வாழ்ந்தவர்களும் வாழ்கின்றவர்களும் உண்டு.

 

அதே நேரத்தில் பார்ப்பனர் அல்லாதவாராகப் பிறந்தாலும் வருணப்பாகுபாட்டை ஏற்று சாதி மத வேற்றுமைப் பாராட்டும் பண்பினர் பலர் இருக்கக் காண்கிறோம். அவர்கள் தன்மான உணர்ச்சிப் பெற்று பகுத்தறிவுச் சிந்தனையுடன் சமத்துவக் கொள்கையைப் பின்பற்றி நடந்தால் நாடும் வீடும் நலம் பெறும்.  

 

குருக்கள் என்பவர் யார் ?

வருணம், ஆசிரமம் ஆசாரம் முதலியவை  பொய்ம்மை என்றும் அறிவுக்கண்ணைத் திறந்து கண்டால் தெளிவாகும் என்றும் உணர்ந்த உயரிய அருளாளர்கள் வாழ்ந்த நாடு தமிழ்நாடு, அவர்கள்தான் 'யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்' என அன்பினால் ஒரு குடும்பத்தவராக ஒன்றிவாழ வேண்டும் என்று எண்ணியவர்கள். மக்களை குலமாக மாதமாக சாதியாக வகைப்படுத்தி வேறுபடுத்திக் காணும் தத்துவம் பொய் என்பதை உணர்ந்த நாட்டில் அவைகளின் பெயரால் உருவான வேற்றுமைகள் வெறுப்புகள் விதவிதமான விசித்திர நடைமுறைகள் பிற்காலத்தில்  தன்னலம் கொண்ட சிலரால் உருவாக்கப்பட்ட  உரைக்கப்பட்ட காத்துக் கதைகளாக்கும்

 

இவ்வுண்மையைத் தான் அருட்பிரகாச வள்ளலார் எடுத்துக் கூறினார்.

        நால்வருணம் ஆசிரமம் ஆசாரம் முதலா

          நவின்றகலைச் சரிதம்எலாம் பிள்ளைவிளை யாட்டே

     மேல்வருணம் தோல்வருணம் கண்டறிவார் இலைநீ

          விழித்திதுபார் என்றெனக்கு விளம்பியசற் குருவே

    

நால்வகை வருணம், ஆசிரமம், அவற்றிற்குரிய ஆசாரம் முதலாக நூல்களில் சொல்லப்படும் ஒழுக்கங்கள் எல்லாம் பிள்ளை விளையாட்டாகும் என்கிறார்.  மேல்வருணம் என்பதை உடம்பின் தோல் வருணம் கொண்டு அறியமுடியாது என்கிறார். இதையெல்லாம் விழித்துப்பார் உண்மை விளங்கும் என சொல்பவரே உண்மையான குருவாவார் என்கிறார். மேலும்

சாதி சமயங்களிலே விதி பல வகுத்த
சாத்திரக்குப்பைகள் எல்லாம் பாத்திரம் அன் றெனவே
ஆதியில் என் உள்ளத்திருந்தே அறிவித்தபடியே
அன்பால் இன்றுண்மை நிலை அறிவிக்க அறிந்தேன்”

எனச் சாதிய வழிமுறைக்கு அடிகோலும் அனைத்து வைதீக மரபுகளையும்  நூல்களையும் சாடுகின்றார்.

 

வள்ளுவர் வள்ளலார் போன்றவர்களைச் சிறந்த குருக்களாக  நாம் கருதலாம். அந்த வரிசையில் நம் காலத்தில் தோன்றிய பெரிய குருவானவர் தந்தை பெரியார் என்று சொன்னால் மிகை ஆகாது.

பார்ப்பனர் என்பதன் பொருள்

பார்ப்பனர் எனும் சொல்லும் தமிழ் சொல்தான். ஆனால் தமிழர் என தங்களை அடையாளப்படுத்த தயங்கும் ஒரு குலக்குழுவினரைக்  குறிக்கும் சொல்லாக இக்காலத்தில் அறியப்படுகிறது. இது எப்படி என்பதை சிந்திக்க வேண்டும். பார்ப்பு என்னும் சொல் பறவைக் குஞ்சுகளைக் குறிக்கும். குழந்தைகளையும் இளையோரையும் பார்ப்பு என்று வழங்குவது பழங் கால பழக்கம். வசதி மிக்கவர் அரசர்கள் மன்னர்கள் மற்றும் வணிகர்கள் வீடுகளில் உள்ள இளையோரை கவனித்துப் பார்த்து வளர்ப்பதற்கு அமர்த்தப்படும் பணி பார்ப்புத் தொழில் எனப்பட்டது. இக்காலத்தில் காணப்படும் குழந்தைகள்  காப்பகம் crèche   போன்றது. அந்த வேலைக்கு  வடக்கிலிருந்து வந்த ஆரியர்கள் அமர்த்தப்பட்டனர். அதனால் அவர்கள் பார்ப்பனர் என்றும் அழைக்கப்பட்டனர். அவர்களே பிறகு வழிபாட்டு விவகாரங்களில் வீட்டு விழா சடங்குகளில்  தலையிட்டு தங்களின் முறைகளை புகுத்தி அர்ச்சனை போன்றவற்றில் தங்களது மொழியை சமசுகிருதத்தை வடமொழியை பயன்பாட்டுக்கு கொண்டுவந்துவிட்டனர்.

 

அய்யர் என்பவர் யார்?

 

திருமணம் நடத்தி வைப்பவரை இக்காலத்தில் அய்யர் என்கின்றோம் ஆனால் தொல்காப்பியர் கூறுவது கரணம் என்னும் திருமண முறையை யாத்தவர் அய்யர் என்கின்றார். அதாவது உருவாக்கியவர்கள் இயற்றியவர்கள் என்கிறார். அய்யர் என்பது தூயதமிழ் சொல். அய்யா என்பதின் அர் விகுதி பெற்ற மதிப்புறு சொல் அய்யர். அது இக்காலத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் பெயராக மாறிப்போனது அல்லது மாற்றப்பட்டது என்பதை அறியவேண்டும்.

 

ஆதலால் அய்யர் என்னும் தூய தமிழ் சொல்லை நாம் திருமணம் போன்ற வீட்டு நிகழ்வுகளை சமசுகிருதம் தவிர்த்து தமிழ் முறையில் நடத்தி வைக்கும் ஆரியப் பார்ப்பனர் அல்லாத தமிழர்களை அய்யர் என்று அழைத்திடின் சரியே.

 

அய்யன் திரு வள்ளுவர் என்பதன் பொருள்

தமிழின் தலைச்சிறந்த நீதி நூல் திருக்குறள். இதனை எழுதியவர் திரு வள்ளுவர். வள்ளுவரை அவர் எழுதிய நூலின் பெருமையையும் புகழையும் கண்டு அவரை தம்மவர் என்று பலரும் உரிமைக் கொண்டாடும் நிலையைக் காண முடிகிறது. அவரை தங்கள் சாதி மத கூட்டுக்குள் அடைக்க முயற்சிகள் நடைபெறுகின்றன. ஆனால் அவருடைய திருக்குறளை முற்றும் கற்று தெளிந்த நடுநிலை அறிஞர்கள் யாரும் இதனை ஒப்பார்.

 

“வள்ளுவர் செய் திருக்குறளை..மறு அற நன்கு உணர்ந்தவர்கள்

உள்ளுவரோ "மனு" ஆதி ஒரு குலத்துக்கு ஒரு நீதி?”

 

என்று மனோன்மணீயம் சுந்தரனார் வினவுகிறார்.

 

ஆயினும் சிலர் திரு வள்ளுவருக்கு மதச்சாயம் சாதிவண்ணம் பூச நினைக்கிறார்கள். அவருடைய கற்பனை உருவப் படத்திற்கு மதச் சின்னங்களையும் குறிகளையும் இட்டு பூணூல் அணிவித்து அவரைத் தம் இனத்தவர் என குறிப்பிட எண்ணிய செயலுக்கு முற்றுப் புள்ளி வைத்தாகிவிட்டது.

 

திருக்குறளை எழுதிய அந்த மாமனிதரை யாரும் பார்க்கவில்லை ஆயினும் அவருக்கு ஒரு உருவம் கொடுத்து அடையாளப்படுத்தும் நோக்கில்  அரசு ஒரு உருவப்படைத்தை அங்கீகாரம் செய்து அறிவித்தது. அது எந்தவிதமான சாதி மத அடையாளங்களும் இன்றி வள்ளுவர் எல்லோருக்குமானவர் என்கிற எண்ணத்தை விதைக்கும் வண்ணம் இருந்தது. 

 

அதே உருவத் தோற்றத்தில் இருபத்தோறாம் நூற்றாண்டுத் துவக்கத்தில் குமரிக்கடலில் பாறையின் மேல் 133 அடி உயரத்தில் நின்ற கோலத்தில் வானுயர் வள்ளுவர் சிலை அமைக்கப்பட்டது.

 

அப்போது தமிழக முதல் அமைச்சராக இருந்த முத்தமிழ் அறிஞர் கலைஞர் திரு வள்ளுவரை அய்யன் திருவள்ளுவர் என்று அழைக்க வேண்டுகோள் விடுத்தார். அதன் உட்கருத்து என்னவென்று சொன்னால் வள்ளுவர் சாதிமதம் கடந்தவர் என்பதை அவரது உருவத்தால் உறுதி செய்து பின்னர் பெயரில் அய்யன் என்னும் அடைமொழியை முன்னிட்டு வழங்கியது அவர் நம் மதிப்பிற்குரிய அய்யா அதிலும் நம் நெஞ்சிற்கும் நேசத்திற்கும் நெருக்கமானவர் என்பதால் அய்யன் என்று விளிக்க சொன்னார் என்பது விவரம் அறிந்தவர்களுக்கு விளங்கும்.

 

தமிழர் வாழ்வில் திருமணம்

 

தொல்காப்பியர் திருமண வினையை இவ்வாறு குறிப்பிடுவார்.

 

பொய்யும் வழுவும் தோன்றிய பின்னர்

ஐயர் யாத்தனர் கரணம் என்ப                                     (கற்பியல்,4)

 

துவக்க காலத்தில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் இணைந்து வாழும் இயல்பு முறைதான் இருந்தது. ஒரு ஆணும் பெண்ணும் கூடி வாழும்  வாழ்க்கையில் அதற்கு யாதொரு சான்றும் இல்லாத போழ்து சில வேளைகளில் சிலர் பொய்சொல்லி அவ்வாழ்க்கையை விட்டு வழுவினர். நான் இவரை  அறிந்ததில்லை என்று சொல்லி காதல் மணம் கொண்டவரை கைவிடும் பழக்கம் எல்லோரிடமும் பரவாதிருப்பதற்காக பலர் அறியத் திருமணம் நடத்தும் வழக்கம் வந்திருக்கிறது. அதனால் திருமண முறை உருவாயிற்று. அதனை மதிப்புமிக்க சான்றோர் உருவாக்கினர் என்பது இதன் பொருள்.

 

கரணம் யாத்த அய்யர் என்பதன் பொருள் கரணம் என்னும் தலைகீழ் நிலையான ஒரு வினைமுறை அல்லது சடங்கை  அய்யர் என்னும் சான்றோர் இயற்றினார் என்பதாகும். கரணம் என்பது வதுவைச் சடங்கு என்று இளம்பூரணர் பொருள் கூறியுள்ளார். இக்காலத்தில் கரணம் என்பதற்க்கு தொழில், கருவி, எண் என்பதாகவும் இன்னும்  பல பொருள்கள் கூறப்படினும் தொல்காப்பியர் திருமணச் சடங்கு என்னும் பொருளிலேயே குறிப்பிட்டு உள்ளார் என்பது உறுதிபட விளங்கும். 

தமிழர் வாழ்வில் திருமணம்

தமிழர் வாழ்வில் நடந்த நிகழ்வுகளை நாம் சங்க இலக்கிய நூல்களில் இருந்து அறியலாம். குறிப்பாக தமிழரின் திருமண முறைகளைப் பற்றி ஆராய்ந்து நோக்கினால் பல அறிய கருத்துக்களை நாம் அறிய முடியும். தொல்காப்பியம் தமிழ் மொழியின் தமிழரின் பண்புகளை எடுத்துக் காட்டும் காலக் கண்ணாடியாக விளங்குகிறது, அது வெறும் மொழி இலக்கண நூலாக மட்டுமின்றி வாழ்வியல் கருத்துக்களை பதிப்பிக்கும் கருத்தாழம் கொண்ட தகவல் களஞ்சியமாகவும் விளங்குகிறது. அதே போன்று பல்வேறு காலக் கட்டத்தில் எழுதப்பட்ட பல பாடலாகளின் தொகுப்பாகத் திகழும் சங்க இலக்கியப்பாடல்கள் மூலமாக தமிழரின் அக்கால வாழ்வியல் நடைமுறைகளை நாம் அறியலாம். தொல்காப்பியம் வாழ்வின் இலக்கணத்தை களவியல் கற்பியல் என வகுத்துக் காட்டியது. மானிட வாழ்க்கையை அகம் என்றும் புறம் என்றும் பிரித்து நோக்கியது.

 

பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் திருமணம் என்ற சொல் இருப்பதாக அறிய முடியவில்லை. மணம், மன்றல்,   வரைவு என்றும் மகட்க்கொடை, உடன்போக்கு, வதுவை என்ற சொற்களும் திருமணத்தைக் குறிக்கப் பயன்பாட்டிருக்கிறது. இவைகளின் பொருளை பொருளை நுட்பமாக ஆய்ந்தால் உண்மை உட்பொருள் தெள்ளென விளங்கும். மணம் என்னும் சொல்லின் பொருள் நறுநாற்றம் , வாசனை,  மதிப்பு, மாண்பு, கூடுதல் என  அகராதியில் காணக்கிடைக்கின்றன. வாழ்வில் ஆண் பெண் இணையும் வகையினை மணம் என்னும் பொருளில் மதிப்புக் கூட்டி திரு சேர்த்து திருமணம் என்று நாம் அழைப்பது வழக்கில் வந்திருக்கிறது. அது போலவே  அளவு , எழுதுதல் என்ற பொருள்படும் வரைவு என்னும் சொல்லும் திருமணத்திற்கு எப்படிப் பொருந்தும் என்பதை விளக்க வேண்டியதில்லை. ஆண் பெண் இருவரும் இல்லறத்தில் இணையும் நிகழ்வை வரையரை செய்வதால் வரைவு எனப்பட்டது. மன்றல்  என்பதும்  அம்பலம், வெளி, நெடுந்தெரு என்கிற பொருளில் அணுகினால் திருமணம் அம்பலத்தில் திறந்த வெளியில் அனைவரும் காணும் வகையில் நடத்தப்படுதல் என்று கொள்ளலாம்.

 

உடன்போக்கு என்பது பெற்றவர்கள் அறியாமல் ஆணும் பெண்ணும் சென்று இல்லறம் தொடர்தல். இது களவியல்  எனப்படுகிறது. காதல் என்னும் அன்பு வயப்படுபவர் கள்ளத்தனமாக இவ்விதம் செய்வதற்குக் காரணம் பெற்றோர் சம்மதம் இல்லாது ஊரறிய திருமணம் செய்யும் வாய்ப்பு மறுக்கப்படும் போது அல்லது மறுக்கப்படும் என அஞ்சிடும் போது அவர்கள் மேற்கொள்ளும் முறையாகும்.      

 

மகட்கொடை என்னும் சொல்லும் அதன் வழக்கமும் பிற்காலத்தில்  உருவாகி இருக்க வேண்டும். பெண்வீட்டார் மகளைப் பெற்றவர் தன் மகளை தானமாகக் கொடுக்கும் பொருள்படும் இச்சொல்

        கற்பெனப் படுவது கரணமொடு புணர

கொளர்க்குரி  மரபிற்  கிழவன் கிழத்தியை

கொடைக்குரி  மரபிபினோர்  கொடுப்பக் கொள்வதுவே

என்று தொல்காப்பிய கற்பியல் முதலாம் சூத்திரம் சொல்லும் முறையே மகட்கொடை எனலாம்.

 

இதையே தற்காலத்தில் திருமணத்தின் போது பெண்களுக்கு வழங்கும் சீதனம் அல்லது வரதட்சணை என்பதாகக் குறிப்பிடுகிறார்கள். பெண்ணை பொருளாகக் கருதி தந்தை தன் மகளை வேறு ஆணுக்கு கூடி வாழ்க எனக் கொடுப்பதும்; மகளோடு பொருளும் சேர்த்துக் கொடுப்பதும்தான் மகட்கொடை என்றும் கன்யாதானம் என்றும் சொல்வதானால் அந்த சொற்களை  நாம் பயன்படுத்தல் சரியல்ல.

 

ஒரு ஆணும் பெண்ணும் இயற்கையான உணர்வின் உந்துதலால் ஈர்க்கப்பட்டு அன்பு காட்டி காதலுறுவது களவுநிலை எனலாம். இந்நிலையை மற்றவரும் அறியச்  செய்து இருவரும் அனைவரின் சம்மதத்துடன் வாழ்வில் இணைவது கற்புநிலை ஆகும். களவுநிலை கற்புநிலைக்கு மாறும் நிலை வாய்க்காத போது சிலர் உடன்போக்கு மேற்கொண்டாலும் அவர்கள் கற்புநிலை நெறிகளைக் கடைப் பிடித்தல் வேண்டும். பலரும் அறியாமல் களவில் இன்பம் காணுதல் தனிமனிதச் சுதந்திரமாகக் கருதப் பட்டாலும் சமூகக் கட்டுக்கோப்பையும் ஒழுங்கையும் குலைத்துவிடும். ஆதலால் அந்தந்த நாட்டின் சட்டதிட்டங்களுக்கு ஏற்ப சமூக ஒழுங்கைக் காத்திடும் வகையில் திருமண நடைமுறைகள் இருத்தல் வேண்டும். ஒரு பெண்ணும் ஆணும் பலரறிய திருமணம்  புரிந்து இணையாய் இன்பமாய் ஒன்றி வாழும் பண்பட்ட வாழ்வியலை வதுவை என்ற சொல் விளக்குகிறது. வதிதல் என்றால் தங்குதல் எனப்படும். வதுவை என்றால் நறுமணம் – வாசனை என்றும் பொருள்படும். ஆதலின் மணம் என்றால் மயக்கம் தரும் வாசனை உணர்வுடன் மனம் ஒன்றி வாழும் முறை எனக் கொள்வது சிறப்பாகும்.

 

மேலும் தற்காலம் பெரும்பாலும் ஆரியப் பண்பாட்டிற்குரிய சடங்குகள் நிறைந்த   திருமணங்கள் நடைபெறுதல் மலிந்துவிட்டன. ஆனால் சங்க காலத்தில் தமிழரால் தனிப்பட்ட முறையில் ஆரியப் பண்பாட்டுத் தாக்கம் இன்றி திருமணங்கள் நடைப் பெற்றதை அகநானூறு 86 ஆம் 136 ஆம் செய்யுள்கள் தெரிவிக்கின்றன. திருமணம் காலை நேரத்தில் மலரால்  அலங்கரிக்கப்பட்ட மணல் பரப்பிய மன்றில் முரசம் முழங்கி வாழ்த்த வந்தவர்க்கு உணவு அளித்து மணப்பெண்ணை அலங்கரித்து மேடையில் அமர்த்தி முதுபெண்டிர் நடத்திய திருமணத்தை விவரிக்கின்றன இவ்விரு பாடல்களும்.

 

மிகவும் எளிமையான சடங்குகளுடன் நடைப்பெற்ற தமிழர் திருமணம் நாளடைவில் வேற்றார் முறையை வேதியர் வகுத்த வீணான சடங்குகள் பலவற்றை மேற்கொண்டு நடைபெறலாயின. மகளிர் நடத்திய திருமணம் மறையோர் நடத்தும் படி நேரிட்டது. இத்தகைய நடைமுறைகளால் இயற்கையான நிலை மாறி ஏதும் புரியாத சடங்குகள் சாத்திரத்தின் பெயரால் சமசுகிருத மொழியில் நடைபெறுவது தமிழரின் தரத்திற்கு ஒவ்வாதது என்பதை உணர்தல் வேண்டும். புரோகிதப் பார்ப்பனர் நடத்தும் திருமணத்தில் உச்சரிக்கும் மந்திரங்களின் பொருள் இன்னதென்று மணமக்களும் அவர்தம் உறவினரும் உய்த்து உணரும் படி இல்லாமல் சமாசுகிருதத்தில் இருப்பதை மறுத்து தாய் மொழியாம் தமிழில் மந்திரங்கள் முழங்கியோ உரைநடை பதத்தில் உறுதிமொழி ஏற்றோ நடத்துவதே சாலச் சிறந்தது என சான்றோர் பலர் சாற்றிச் சென்றனர்.

 

அதன்படிக்கை  பல்வேறு வகை புதியத்  திருமண முறைகள் உருவாகின. அவைகளில் பொதுவாகப் பின்பற்றும் ஒரு அம்சம் புரோகித மறுப்பும் சமசுகிருத எதிர்ப்பும் ஆகும். அதாவது பார்ப்பனர் மூலமாக சமசுகிருத மந்திரங்கள் சொல்லி நடை பெறுவது தவிர்க்கப்படுகிறது. பார்ப்பனப் புரோகிதமில்லாத – பொருளற்ற , தேவையற்ற சடங்குகள் இல்லாத, ஓரே நாளில் ஓரிரு மணிக்குள்  நடைபெறக்கூடிய, வீண்செலவு இல்லாத திருமணம் சிறப்பானது, இத்தகையத் திருமணங்கள் சீர்திருத்தத் திருமணங்கக்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. திராவிட கொள்கையில் பற்று கொண்டோர் சீர்திருத்த எண்ணம் கொண்டோர் முற்போக்குச் சிந்தனையாளர்கள் இத்தகைய திருமணங்களை பல்வேறு வகையில் தங்கள் எண்ணத்திற்கு ஏற்ப ஆதரித்தும் நடத்தியும் வைக்கின்றனர்

மண்ணும் மானமும் மாண்பே

 

அன்பார்ந்த நண்பர்களே ஆன்றவிந்தடங்கிய சான்றோர் பெருமக்கள் கூடிய இந்த இணைய வழி கூடலில் உங்களையெல்லாம் சந்திப்பதில் பெருமகிழ்ச்சி அடைகிறேன். அனைவருக்கும் அன்பார்ந்த வணக்கத்தை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

இப்படியான இணைய வழி கூடலுக்கு ஏற்பாடு செய்து அதனை திறம்பட நடத்தி வரும் தேடல் அறக்கட்டலையின் அறங்காவலர் குழுவிற்கு குறிப்பாக என் அருமை தோழர் திரு சம்பத் குமார் அவர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த பாராட்டையும் நன்றியும் தெரிவித்துக் கொள்ள கடமை பட்டு உள்ளேன் .

இன்றைக்கு இந்த நிகழ்வில் பத்து தலைப்புகளில் பல அறிஞர்கள் கல்வியாளர்கள் முனைவர்கள் மிக சிறப்பாக உரை ஆற்ற இருக்கிறார்கள். . இந்த டிசம்பர் மாதத்தின் சிறப்பாக மூன்று நாட்கள் நினைவு கூறத்தக்கன.என்ற கண்ணோட்டத்துடன்  அவற்றை நினைவுறுத்தி உரை ஆஎர்ற இருக்கிறார்கள்...பாராட்டத்தக்கது.

டிசம்பர் மாத சிறப்புகளில் குறிப்பிடத்தக்க அந்த மூன்று  நாட்கள் என்று இங்கு குறிப்பிடப்படுபவை:

டிசம்பர் 6 அண்ணல் அம்பேத்கர் நினைவு நாள்

டிசம்பர் 1௦ மனித உரிமைகள் நாள்

டிசம்பர் 23 விவசாயிகள் நாள்

இம்மூன்றினுள் இடைப்பட்ட நாளாக இணைக்கும் நாளாக அமைந்து இருப்பது மனித உரிமைகள் நாள் ஆகும்.

உலகளாவிய மனித உரிமை அறிவிக்கை  Universal Declaration of Human Rights சுருக்கமாக UDHR என்று சொல்கிற பன்னாட்டு மனித உரிமை பிரகடனம் என்கிற பன்னாட்டு சட்டத்தை ஐக்கிய நாட்டு  அவையில்  டிசம்பர் 10ஆம் தேதி 1948 ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்டது.

அதில் முப்பது வகையான மனித உரிமைகள் பட்டியலிடப்பட்டு அவைகளை யாரும் மீறக் கூடாது என்று ஐ.நா அவையின் உறுப்பு நாடுகள் ஏற்றுக் கொண்டு அறிவித்த நாள்தான் டிசம்பர் பத்து. . ...

 

இப்போது எழுபத்து இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகி விட்டன ஆயினும் இன்னும் நாம் அந்த உரிமைகளை நிலைநாட்டி  இருக்கின்றோமா இல்லையா என்பதை ஆண்டுதோறும் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டிய நாளாக இந்த நாளை விழாவாக கொண்டாடிக் கொண்டு வருகிறோம்.

உண்மையில் சொல்வதென்றால் இது ஒரு மரபாக சம்ப்ராயதமாக தான் கடைப் பிடிக்கப் படுகிறது என்று நான் கருதுகிறேன். இந்த வகையில் நாம் கடந்து செல்ல வேண்டிய தொலைவு பயணம் மிக நீண்டு இருப்பதை யாரும் மறுத்து விட முடியாது.

 

உரிமைகள் காக்கப்படுகின்றனவா இல்லை மீறப்படுகின்றனவா அப்படி மீறுபவர்கள் மீது என்ன நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படுகின்றன என்பதைப் பற்றி எல்லாம் சிந்திக்கக் கூடிய நாளாகவும்  இன்று இருக்கிறது.

 

அந்த சிந்தனையின் வெளிப்பாடாக அண்ணல் அம்பேத்கர் அவர்களுடைய நினைவு நாளையும் சேர்த்து நிகழ்த்தும் இந்த நிகழ்ச்சியில் அவருடைய தனி மனித வாழ்வும் அரசியல் வாழ்வையும் நினைத்து அவர் இந்திய மக்களுக்கு மனித உரிமை விவகாரத்தில் செய்த தொண்டை குறிப்பிட்டு ஆக வேண்டும்.

அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட சமுதாயத்தில் பிறந்ததின் விளைவாக சிறு வயதில் அனுபவித்த துன்பங்கள் பின்னாளில் அவர் அவர்சார்ந்த சமுதாயத்திற்கு மட்டுமல்லாமல் ஒட்டு மொத்த ஒடுக்கப்பட்ட பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களுக்காகவும் பெண்களுக்காகவும் உரிமைக் குரல் எழுப்பியதையும் அதற்கான ஆக்க பூர்வமான சட்டங்களை இயற்ற வழி வகை செய்தததையும் எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும்.

 

அவருடைய சிறு வயதில் அவருக்கு தலித் என்கிற காரணத்தால் தாகத்தால்  தவித்த வாய்க்கு தண்ணீர் தர மறுத்த நாடு. இது. பாரிஸ்டர் பட்டம் பெற்று அரசாங்க வேலையில் அமர்ந்த போதும் அலுவலகத்தில்

பொதுப் பயன்பாட்டுக்கென வைக்கப்பட்டிருந்த பானையில் இருந்து நீரெடுத்துக் குடிக்க முடியாமல் தடுக்கப்பட்டவர் அவர்.

 

இப்படியான  நிலைமை தமிழ் நாட்டிலும் இருந்து இருக்கிறது. இங்கே பிராமணர்களுக்கு தனியாக குடிநீர் பானை  இருந்திருக்கிறது. மற்றவர்கள் பிராமணர் அல்லாதார் அதிலிருந்து நீரை பருக கூடாது. .இதை மறைந்த இனமான பேராசிரியர் க.அன்பழகன் அவர்கள் படித்த காலத்தில் பள்ளியில் நடைமுறையில் இருந்ததாக தன்னுடைய உரையில் பல தடவை குறிப்பிட்டு இருக்கிறார். திராவிட இயக்கம் தமிழ் நாட்டில் தோன்றியதன் காரணத்தை அவர் சொல்ல வரும் போது இதனைக் குறிப்பிடுகின்றார். 1922 ஆம் ஆண்டு பிறந்த அவருடைய பிறந்த நாளும் இதே டிசம்பர் மாதம்தான். தேதி பத்தொன்பது. என்பதையும் நான் இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

 

இத்தகைய மனித உரிமை மீறல்கள் இந்தியத்திரு நாட்டில் சாதியின் பெயரால் மதத்தின் பெயரால் சாத்திர சம்பிராயுதங்களின் பெயரால் மனு நீதியின் பெயரால் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்கள் வரிசையில் பெண்களும் அடங்குவர்.

சாதி மத சம்பிராயுதங்கள் ஒருவருடைய கல்வி  கற்கும் உரிமையில் தலை  இட முடியாது தடுத்து விட இயலாது என்பதை நிரூபித்தவர். அண்ணல் அம்பேத்கர்.

தமிழ் நாட்டில் அத்தகைய கருத்துகளை கடுமையாக எடுத்து சொல்லி ஒடுக்கப்பட்ட பிற்படுத்தப்பட்ட மற்றும் பெண்களுக்காக குரல் கொடுத்து போராட்டம் செய்து நம்மிடையே தன்மான உணர்வைத் தூண்டி விழிப்படைய செய்தவர் ஒருவர் உண்டு.

அவர் தமிழர் தந்தை என்றும் எல்லோருக்கும் பெரியார் என்றும் போற்றப்படும்  தலைவராக இன்றும் மதிக்கப்படுகிறார்.. அவருடைய நினைவு நாளும் இதே டிசம்பர் மாதம் இருபத்தைந்தாம் நாள் தான் என்பதையும் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

அண்ணல் அம்பேத்கர் சிறந்த கல்விமான்.பொருளாதார மேதை தத்துவ வாதி வரலாற்று ஆய்வாளர், இந்திய அரசியல் நிர்ணய சபையின் தலைவர் அரசியல்வாதி ஒன்றிய அரசின் அமைச்சர் என்கிற பல்வேறு தளங்களில் அவர் ஆற்றிய பணிகள் ஒவ்வொன்றும் மனித  உரிமைகள் சார்ந்தவை. இந்திய மக்கள் ஒவ்வொருவரின் வாழ்விலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துபவை.

-    வயது வந்தோர் அனைவருக்கும் இன்றுள்ள வாக்குரிமை

-    நிர்வாகத்தில் அனைவருக்குமான உரிமை  வேண்டும் என்பதால் பட்டியல் இன மக்களுக்கு அவர் கோரிய பிரதிநிதித்துவம்

-    அதுவே பின்னாளில் பிற்படுத்தப்பட்டோரும் பெண்களும் அத்தகைய பிரதிநிதித்துவத்தைப் பெறவும் வழிகோலியது.

-    அரசுப் பணியாளர் தேர்வாணையங்களும் வேலைவாய்ப்புப் பதிவு அலுவலகங்களும். உருவாக காரணம் அவர் அரசியல் நிர்ணய சபையில் முன்மொழிந்ததின் விளைவாகவே.

-    தொழிலாளர் துறை அமைச்சர் என்கிற முறையில் 1942 நவம்பர் 27 ஆம் நாள் அவர் கூட்டிய ஏழாவது இந்திய தொழிலாளர் மாநாட்டில்தான் வேலைநாள் என்பது எட்டுமணி நேரம் என்கிற முடிவினை அறிவித்தவர் அண்ணல் அம்பேத்கர்.

பெரியாரும் அம்பேத்கரும் வெவ்வேறு முனைகளில் ஒரே கொள்கையை தத்துவத்தை சமகாலத்தில் முன்மொழியவும் பரப்பிடவும் போராடவும் செயல்படுத்தவும் செய்தனர் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அம்பேத்கருடைய உரைகளை எழுத்துகளை தமிழகத்தில் முதன் முதலாக அதிக அளவில் பரப்பியதில் முன்னிலை வகிப்பவர் பெரியார். அம்பேத்கர் எழுதிய சாதி ஒழிப்பு என்னும் ஆவணம் அவர் பெரியாருக்கு அனுப்பி வைத்தது. அதை  தமிழில் முதல் முதலாக மொழி பெயர்க்க செய்து வெளியிட்டவர் பெரியார்.

இந்திய சூழலில் சமூக ஏற்றத் தாழ்வு பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வு இவற்றில் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வை முதலில் களைந்தால் சமூக ஏற்றத் தாழ்வு தானே சரியாகும். பொருளாதாரம் என்கிற அடிக்கட்டுமானத்தை மாற்றினால் சாதி என்கிற மேற்கட்டுமானம் தானாக மாறிவிடும் என்கின்ற சிலரின் வாதத்தை பெரியார் அம்பேத்கர் இருவருமே ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அதே போன்று இருவரும் இந்துத்துவ மேலாண்மைக்கு எதிராக முழக்கம் இட்டவர்கள் போராடியவர்கள் என்பதையும் இக்கால இளைஞர்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டியது என்று நான் கருதுகிறேன்.

அடுத்ததாக தேசிய விவசாயிகள் நாள் என்று டிசம்பர் இருபத்து மூன்றாம் நாளை 2001 ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசு அறிவித்தது. இந்தியப் பிரதமராக மிக குறைந்த காலம் பதவி வகித்த திரு சரண் சிங் அவர்களுடைய பிறந்த நாளை விவசாயிகளின் நாளாக இந்திய அரசு அறிவித்தது. வடநாட்டில் உ,பி அரியானா  பஞ்சாப் போன்ற மாநிலங்களில் விவசாயிகளின் பாது காப்பாளராக அவர்களின் உரிமைக்கு பாடுபட்ட விவசாயிகளின் தலைவராக விளங்கியவர் சவுத்ரி சரண் சிங் அவர்கள். அவர் உ.பி யில்1952 ஆண்டு வேளாண்மை துறை அமைச்சராக இருந்த போது கொண்டு வந்த ஜமீன்தாரி ஒழிப்பு சட்டம் விவசாயிகளின் எதிர்காலத்திற்கு ஏற்றி வைத்த தீபம் என்று சொல்கிறார்கள். அந்த தீப ஒளியில் தான் பல்வேறு திட்டங்களும் சட்டங்களும் பிற்காலத்தில் இயற்றப்பட்டதாக சொல்லப்படுகிறது. . அதனாலேயே அவரை மதிக்கும் பொருட்டு அவருடைய பிறந்தநாளை விவசாயிகள் நாளாக பிஜேபி ஆட்சியில் வாஜ்பாய் பிரதமராக இருந்தபோது அறிவிக்கப்பட்டதாக தெரிகிறது. திரு சரண்சிங் அவர்கள் சுதந்திரபோராட்ட்ட காலகட்டத்தில் காங்கிரசில் இருந்த போது 1939 ஆம் ஆண்டு LAND UTILISATION BILL என்கிற ஆவணத்தை தயாரித்து அளித்தார் என்று அவருடைய வரலாற்று பதிவுகள் சொல்கின்றன.

இந்த சமயத்தில் நாம் இன்னொன்றையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டியவர்களாக இருக்கின்றோம். ஜமீன்தாரி முறை ஒழிப்பிற்கு முதல் முதலாக எழுந்த குரல் தமிழ் நாட்டில்தான் என்பதும் அதுவும் கூட தந்தை பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கத்தால்தான் என்பதும் வரலாற்று உண்மையாக கிடக்கிறது.

 

1933 ஆம் ஆண்டு சேலம் மாவட்டம் இராசிபுரத்தில், சுயமரியாதை இயக்கத்தின் சார்பில் ‘ஜமீன்தாரல்லாதார் மாநாடு’ ஒன்று நடைபெற்றது.. அதில் பெரியார் பேசிய உரை 27.08.1933 ஆம் நாளிட்ட குடி அரசு ஏட்டில் முழுமையாக வெளியாகி உள்ளது.

அந்த மாநாட்டில் இயற்றப் பட்ட தீர்மானம்:

 “ உலக செல்வத்தை ஒரே பக்கம் சேர்க்கும் முறையை ஒழிப்பதற்கும், உலகப் பொருளதார, சமத்துவத்துக்கும் பாடுபடுகிற மக்கள் அதன் பயனை சரிவர அடையவேண்டும் என்பதற்கும், ஜமீன்தார் முறையானது பெருத்த கெடுதியாகவும், தடையாகவும் இருந்துவருவதால் ஜமீன்தார் தன்மையை அடியோடு ஒழிக்கப் பகுத்தறிவுக்கு ஏற்றவழியிலும், பொருளாதார சமத்துவ நியாய வழியிலும் சுயமரியாதை இயக்கம் பாடுபடவேண்டுமென்று இம் மகாநாடு தீர்மானிக்கிறது.”

இவ்வாறு ஜமீன்தார்களுக்கு எதிராக ஒரு மாபெரும் மாநாட்டைக் கூட்டி, அவர்களுக்கு எதிராக ஒரு எதிர்ப்புணர்ச்சியைக் கட்டி எழுப்பியவர் பெரியார். 

அவரால்தான் தமிழ் நாட்டில் பல்வேறு ஆட்சியில் மக்கள் ஆதரவுடன் நில சீர்திருத்த சட்டங்கள் வந்து நடைமுறை படுத்தப்பட்டன. அந்த அடிப்படையில் பிற்காலத்தில்  நிறை வேற்றப்பட்ட விவசாயிகளின் முன்னேற்றத்திற்கான திட்டங்கள்

-    நில உச்ச வரம்பை 15 ஸ்டாண்டர்டு ஏக்கர் வரையறை.  கொண்டுவந்தார் கலைஞர்.

-    பெரும் நிலச் சீர்திருத்த நடவடிக்கை இது.

-    விவசாயிகளுக்கு இலவச மின்சாரம் அளிக்கப்பட்டது.

-    விவசாயிகளின் உற்பத்தி விளைபொருட்கள் நேரடி விற்பனைக்கு உழவர் சந்தைகள் திறக்கப்பட்டன.

-    விவசாயிகளின் நலன் பேண ஒரே நேரத்தில் 40,433 விவசாயிகள் பயனடையும் வகையில் ரூ. 7,000 கோடி கூட்டுறவு விவசாயக் கடன் தள்ளுபடிசெய்யப்பட்டது.

-    விவசாயத் தொழில் நலவாரியம் உட்பட 34 அமைப்பு சாரா தொழிலாளர் நல வாரியங்கள்

1971 ம் ஆண்டு 15 ஸ்டாண்டர்டு ஏக்கர் என்று உச்ச வரம்புச் சட்டம் இயற்றப்பட்ட போது கைப்பற்றப்பட்ட உபரி நிலம்  1 லட்சத்து 78 ஆயிரத்து 880 ஏக்கர்..  தகுதியுள்ள 1 லட்சத்து 37 ஆயிரத்து 236 நிலமற்ற ஏழைகளுக்கு அவை  வழங்கப்பட்டது. அதிலே 61 ஆயிரத்து 985 பேர் பட்டியலின மக்கள் ஆவர். அண்ணல் அம்பேத்கர் அவர்களுடைய என்னத்தை ஈடேற்றிய மண் தமிழ்நாடு.

இப்படிப்பட்ட பல்வேறு சீர்திருத்த சட்டங்கள் இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து மாநிலங்களிலும் நாட்டு விடுதலைக்குப் பிறகு அவரவர் கருத்துகளுக்கு ஏற்ப கொள்கைகளுக்கு ஏற்ப கொண்டு வரப்பட்டன. அந்த சட்டங்களுக்கு எதிராக யாரும் எந்த ஒரு விவசாயியும் போராடிய வரலாறு இல்லை.

ஆனால் 2020 ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் இந்திய ஒன்றிய அரசால் கொண்டு வரப்பட்ட மூன்று வேளாண் சட்டங்களை எதிர்த்து விவசாயிகள் தொடர்ந்து கடுமையான போராட்டத்தை தலை  நகர் டெல்லியில் நடத்தியதைக் கண்டோம்.  நவம்பர் 19, 2021 அன்று ஒரு தொலைக்காட்சி உரையில், இந்தியப் பிரதம அமைச்சர் நரேந்திர மோடி, டிசம்பரில் வரவிருக்கும் குளிர்கால நாடாளுமன்றக் கூட்டத் தொடரில் தனது அரசாங்கம் மூன்று சட்டங்களை ரத்து செய்யும் என்று கூறி அவ்விதமாகவே அந்த மூன்று சட்டங்களும் திரும்பப் பெறப் பட்டுள்ளன. இது விவசாயிகளின் உரிமைப் பிரச்சனை .அதில் அவர்கள் வெற்றி கண்டார்கள். அதற்கு அவர்கள் கொடுத்த விலை 7௦௦ உயிர்கள். ஆம் அந்த போராட்டத்தின் விளைவாக எழுநூறு விவசாயிகள் மரணம் அடைந்தார்கள் என்பது மாபெரும் சரித்திர சோகம்.

இந்திய மக்கள் தொகையில் சுமார் நாற்பது முதல் ஐம்பது விழுக்காடு மக்கள் விவசாயத்தில் ஈடு படுவதாக சொல்லப்படுகிறது. புள்ளிவிவர தகவல் படி அவர்களுடைய பொருளாதார பங்களிப்பு ௨௦ விழுக்காடாக இருக்கிறது. இது பயிர் தொழில்  காடு  மற்றும் கடல் சார்ந்த மீன்பிடி  தொழில்களையும் சேர்த்த கணக்கீடு.  

இந்த நிலையில் விவசாயிகள் தற்கொலை மகாராட்டியம், தெலுங்கானா ஆந்திரா கர்நாடக போன்ற மாநிலங்களில் நிகழ்வது பற்றியும் நாம் சிந்திக்க வேண்டி இருக்கிறது. இதற்க்கான காரணம் இது வரை துல்லியமாக அறியப்பட்டு எந்த அரசும் அதை களைய வில்லை என்பது கவலை அளிக்கும் விவகாரம் ஆகும். இதற்க்கு பெரும்பான்மையான அறிஞர்கள் கூறுவது விவசாய உற்பத்திக்கு தகுந்த விலை கிடைப்பதில்லை என்பதாகும். இதை களைய குறைந்த பக்க விலை நிர்ணயம் விவசாய பொருள்களுக்கு வேண்டும் என்பதாகும். விவசாயம் ஒரு தொழிலாகவும் அதன் உற்பத்திப் பொருளை விலை நிர்ணயம் செய்யும் உரிமை விவசாயிக்கு இருக்கும் நிலை வந்தால் மட்டும் இவர்கள் பிரச்சனையில் தீர்வு  கிடைக்கும் என்று சொல்லப்படுகிறது. இடைத் தரகர்களும் கடன் தரும் லேவாதேவி ஆட்களும் இந்த துறையில் ஆதிக்கம் செலுத்தி விவசாயிகளின் வாழ்க்கையை பாழடிக்கின்றதாக சொல்லப்படுகிறது. இதை எல்லாம் கவனத்தில் கொண்டு அதற்கான தீர்வு காணும்  நடவடிக்கைகளை விவசாயிகளின் ஒப்புதலுடன் செய்ய வேண்டியது அரசின் கடமையாகும்.

ஒரு காலத்தில் கூட்டுறவு துறையின் மூலமாக விவசாய தொழில் மேலான்மைசெய்யப்பட்டது. அது ஏனோ இப்போது சுருங்கி விட்டது. கூட்டுறவு முறையில்  அரசின் கண்காணிப்பு இருக்கும். அதில் நிர்வாகத்தில்  ஊழல் இருந்தாலும் உறுப்பினர்களால் சுட்டிக் காட்டப்படும். உறுப்பினர்கள் தங்கள் அனுபவங்களை பரிமாறிக்கொள்ள வசதி இருக்கும்.

ஆனால் இப்போது புதிய தாராளமயமாக்கல் என்கிற முறை வந்த பின்னால் அரசாங்கத்தின் கடமைகள் தட்டிக் கழிக்கப்படுகின்றன. முதலாளி வர்கம் என்று ஒரு கூட்டம் இருப்பதாக பேசிக் கொண்ட காலம் போய் ஓரிரு முதலாளிகள் மட்டும் உருவாகும் நிலை வந்து விட்டது.

உழைத்து முன்னேறி முதலாளி ஆகலாம் என்ற நிலை இருந்தது இப்போது மாறி விட்டது. பெரும்பான்மையான மக்கள் சேவைத் துறையில் மட்டும் ஈடுபடும்படியும் வெகு சிலரே முதலாளிகளாக மாறும் சூழ்நிலை உருவாக்கப்பட்டு வருவதை காண்கிறோம். விவசாயமும் கூட பெரும் முதலாளிகள் கைக்கு போகும் நிலை உருவாக்கப்படுகிறது.    இவைகள் எல்லாம் எத்தகைய தாக்கத்தை எதிர்காலத்தில் உருவாக்கும் இவற்றில் மனித உரிமை பிரச்சனைகள் என்ன என்பதை எல்லாம் நாம் சிந்திக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம்.

மக்கள் சக்தியை விட மகா சக்தி ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் இருக்க முடியாது. மக்கள் தீர்ப்பே மகேசன் தீர்ப்பு என்றார் அறிஞர் அண்ணா. மக்களிடம் கல்வியும் அறிவும் விழிப்புணர்வும் ஏற்பட்டால் மட்டுமே  அவர்களுடைய தீர்ப்பில் நீதி இருக்கும். நேர்மையான ஆட்சி கிடைக்கும். அதற்காக நம்மைப் போன்றவர்கள் சமுதாயப்பணியில் ஈடுபடுவது அவசியம்.

இப்படியான் கலந்துரையாடல் கருத்துரைகள் மூலமாக மக்களிடம் விழிப்புணர்வை உருவாக்க முடியும். அந்த வகையில் செயல் படும் தேடல் அறக்கட்டளை நிர்வாகத்தினர் அனைவருக்கும்  இந்த நிகழ்வில் உரை ஆற்ற பங்கெடுத்துக் கொள்ளும் அறிஞர் பெருமக்களுக்கும்

 மீண்டும் நன்றியும் பாராட்டையும் தெரிவித்துக் கொண்டு விடை பெறுகிறேன். நன்றி வணக்கம்.